Blog

Historia rasy – koty syberyjskie

“Sibeirskaja koschka” – tą nazwą w Rosji określano domowe koty o mocnej, umięśnionej budowie ciała i bardzo bogatym futrze. Niektóre źródła podają, że pierwsze wzmianki o kotach syberyjskich pojawiły się około 1000 lat temu. W dawnych czasach koty domowe występowały również w wersji krótkowłosej i nie wiadomo jak doszło do rozprzestrzenienia na terenach Rosji i Syberii kotów o dłuższym futrze. Badacze stawiali dwie tezy – wzrost populacji o długim futrze mógł być spowodowany przez niezależną mutację genu, bądź też wynikiem krzyżówki kotów z długowłosymi zwierzętami orientalnymi. Jedna z teorii związanych z tą rasą mówi również, że koty syberyjskie są blisko spokrewnione z dzikimi kotami z rejonu Kaukazu. Dowodem na to jest zachowana nazwa kotów “bukharta”, która należy do kotów przypominających nieco współczesne koty syberyjskie i kaukaskie koty leśne. Poddaje się w wątpliwość bliskie spokrewnienie kotów syberyjskich z popularnymi w naszych rejonach kotami domowymi, ponieważ różni je zarówno budowa ciała, jak i struktura sierści.

Niezależnie od pochodzenia, kot syberyjski zyskał miano “narodowego kota” Rosji. Uważa się, że od wieków chroniły one monastyry przed gryzoniami. Niektórzy badacze uznają za prawdziwe doniesienia, że na co dzień mieszkańcom Syberii służyły, nie tylko jako towarzysze w codziennym życiu jako koty domowe, ale również jako “koty-stróże”, gdyż swoim charakterystycznym, głośnym mruczeniem reagowały na zbliżającego się obcego.

Trudna sytuacja polityczna Związku Radzieckiego, która przez długie lata uniemożliwiła zrzeszanie się poza partią, uniemożliwia powstawanie związków felinologicznych czy organizacji wystaw, które były uznawane za mieszczańską fanaberię. Dzięki temu koty syberyjskie przetrwały długie lata bez ingerencji człowieka, zachowując swoje naturalne cechy. Między innymi to właśnie sprawia, że zaliczany jest do tak zwanych ras pierowtnych.

Kot syberyjski w Europie pierwszy raz został opisany w 1864 roku w “Brems Tierleben” (encyklopedyczne wydawnictwo naukowe stworzone przez Alfreda E. Brehm’a). W tych latach odnotowano na Starym Kontynencie coraz większe zainteresowanie rasami o dłuższej sierści. Z kolei w 1871 roku kot syberyjski wziął udział w pierwszej historii wystawie kotów, która odbyła się w londyńskim Pałacu Kryształowym. Wydarzenie to bynajmniej nie przyczyniło się do wzrostu popularności tej rasy wśród Europejczyków, zresztą tak samo jak sytuacja polityczna ówczesnej sowieckiej Rosji. Kotów syberyjskich było na wschód od Moskwy po prostu zbyt mało.

Nowym początkiem w “karierze” kotów syberyjskich były lata 80’ XX wieku, kiedy to nastąpił szereg zdarzeń przyczyniających się do wzrostu popularności tych kotów. W 1985 roku wystartował program hodowlany “Trassenkatzen”, który miał miejsce w NRD. Rok później, w 1986 roku, koty syberyjskie ponownie pojawiły się na europejskich wystawach, zaś w rodzimej Rosji pierwszy dumny syberyjczyk debiutował na wystawie w 1987 roku. W 1990 roku pierwsze koty syberyjskie, zakupione w Leningradzie, trafiły do Polski i wzbogaciły warszawską hodowlę Z Baśni*Pl, należącej do pani Jolanty Sztykiel. Od 1991 oficjalna nazwa rasy została skrócona do obecnej – kot syberyjski. W 1990 roku rasa została uznana przez SFF (Soviet Felinology Federation), w 1992 roku przez WCF (World Cat Federation), w 1997 roku przez TICA, a w 1998 roku przez FIFe (Fédération Internationale Féline).

Ciekawostką jest to, że w 1990 roku koty syberyjskie, wraz z emigrantami zawędrowały aż do Ameryki, a w trakcie podróży miały wypisane świadectwa zdrowia jak dla ptactwa.